12 Mayıs 2022

Doctor Strange in the Multiverse of Madness



Sam Raimi'nin Marvel sinematik evrenine neler katacağını görmeyi merakla bekliyordum. 1980'lerde şimdi artık bir kült haline gelmiş korku klasiği The Evil Dead filmini çeken, 2000'lerde ise yönettiği Tobey Maguire’lı Spider-Man üçlemesi ile Marvel çizgi roman dünyasına ilk adımını atan (o zamanlar MCU yoktu) bu kendine has usta yönetmen neredeyse 10 yıllık bir aranın ardından sinemaya Doctor Strange ile geri dönüyor. Multiverse of Madness artılarının yanı sıra eksikleri de olan bir film. Önce artılar diyelim:

Bir kere bu kesinlikle bir Sam Raimi filmi. Raimi kullandığı renk paletiyle, tuhaf kamera açılarıyla, enerjisiyle, bir korku filmini aratmayan sahneleriyle ve elbette zombileriyle filme kendi damgasını vurmayı başarıyor. Yakın zamandan bir örnek vermek gerekirse, düşük bütçeli filmlerdeki başarıları sonrasında Marvel stüdyoları tarafından istihdam edilen Oscarlı yönetmen Chloe Zhao (Nomadland) Eternals'ın harala gürelesi içinde kaybolup gitmişti. Burada ise öyle olmuyor. Yönetmen Sam Raimi, hikâyenin paralel evrenler arasında geçmesini eğlenceli hale getirmeyi başarıyor. Her evreni kendi estetiği ve grafik diliyle kuruyor. Filmin gerçeküstü olaylar, sihirler büyüler ile dolu fantastik dünyası da yönetmenin görsel yeteneğini sergilemesi için bir fırsat yaratıyor.

Görsel olarak filmin güçlü yanları inkar edilemez. Öte yandan, film senaryo anlamında yer yer tökezliyor. Yukarıda Sam Raimi'nin tarz olarak filme damgasını vurduğunu söyledim ama iş olay örgüsüne geldiğinde yönetmen stüdyo yöneticilerinin "hikayeye şunu da ekleyelim, bunu da ekleyelim" direktiflerine sanki pek direnememiş gibi. İlgi çekici bir açılışın ardından, filmin ortalarına denk düşen bir yerlerde yaklaşık yarım saatlik bir bölüm var. Farklı çizgi roman hikayelerinden kahramanların bir görünüp bir kaybolduğu, birçok sürpriz yumurta içeren bu bölüm hemen sadece Marvel fanlarına "aa bak o da varmış" dedirtmek için hikayeye monte edilmiş gibi görünüyor. O bölümü filmden çıkarın, filmin ana öyküsünde hiçbir eksiklik hissedilmez. Birkaç ay önce izlediğimiz ve benim bayıldığım Spider-Man No Way Home'da da birçok nostaljik sürpriz vardı ama oradaki fan servisi bir amaca hizmet ediyor, filmin anlatmak istediği hikayeye katkıda bulunuyordu. Burada ise sanki Sam Raimi filmini çekip teslim ettikten sonra Marvel yöneticileri "üstad, seyircimiz bizden sürpriz bekler, şimdi şuraya şöyle bir bölüm ekleyelim" demiş gibiler. 

Neyse ki, üçüncü perdede Raimi yine ustalığını konuşturuyor ve o çok farklı vizyonu ile filmi kurtarmayı başarıyor. Bu bölümde notaların birer silah olarak kullanıldığı bir müzikal kapışma sahnesi gibi müthiş yaratıcı buluşlar filmden alınan keyfi arttırıyor. Doctor Strange in the Multiverse of Madness kötü bir film değil, baştan sona sıkılmadan izledim. Ama bir gün bu filmin Director's Cut versiyonu çıkarsa, onun bu önümüzdeki üründen çok daha iyi olacağından da eminim.   

Benim Notum: 7 / 10
 

 

30 Nisan 2022

Nisan Filmleri

 



Nisan ayında izlediğim filmler ve puanlarım:


The Northman 7,5

X  7


Marry Me 7

Ambulance 6,5



Uncharted 6


Film isimlerinin üstüne tıklayarak, o filmle ilgili detaylara ulaşabilirsiniz.

2022'de izlenen film adedi: 50




The Northman

 


Daha önce The Witch ve The Lighthouse gibi filmlerde kendine özgü görsel tarzı ile dikkatleri çeken yönetmen Robert Eggers, bu kez bir İskandinav efsanesinden uyarlanan The Northman ile karşımızda. Hayatını, babasını öldürüp annesiyle evlenen amcasından intikam almaya adamış Prens Amleth'in hikayesini anlatan bu efsane aynı zamanda Shakespeare'in Hamlet'ine de ilham kaynağı olmuş (Amleth => Hamlet). Elbette bu tragedyanın Shakespeare versiyonunda bol bol konuşma varken, Eggers filminde diyaloglara çok az yer verip anlatıyı görseller üzerinden kurguluyor.

Daha önce The Witch ya da The Lighthouse'u izlediyseniz, The Northman'in de aynı yönetmenin elinden çıktığını anlamak çok zor olmayacaktır. Prodüksiyona akıtılan milyon dolarlar Eggers'in kendine özgü vizyonunu bozmamış. Film karanlık, tuhaf ve de yer yer rahatsız edici derecede şiddet yüklü. Görüntü yönetmeni Jarin Blaschke'nin derin gölgeler ve titreyen alevler içinden süzülüp gelen sinematografisi filmdeki tedirginlik ve huzursuzluk duygusunu besliyor. Tüm aykırılıklarına rağmen, Robert Eggers'in üç filmi içerisinde en çok beğendiğim The Northman oldu. Elbette bir Conan ya da bir Gladiator izleyeceğiz diye sinemaya gidenler büyük hayal kırıklığına uğrarlar, çünkü bu bol aksiyonlu, bol savaşlı klişe bir kahramanlık öyküsü değil. The Northman kuzeyin soğuğunu ve çetin yaşam koşullarını adeta içimizde hissettiğimiz kasvetli, şiddet dolu bir dünya getiriyor karşımıza. Eggers'in filmi bir halüsinasyonu andıran sahneler eşliğinde şiddetin nasıl şiddeti doğurduğuna dair destansı bir inceleme sunuyor. Sabit fikirli bir nefret ve intikama adanan bir hayatın nasıl rahatsız edici gerçeklere yol açabileceğini anlatıyor. Hassas ruhlara göre değil, biraz hazmı zor ama kesinlikle özgün, akılda kalıcı ve etkileyici bir deneyim.

Benim Notum: 7,5 / 10

31 Mart 2022

Mart Filmleri



Mart ayında izlediğim filmler ve puanlarım:




A Hero 7,5

Fresh 7,5

Turning Red 7,5

Bergen 7


Flee 7



Cyrano 6,5


Dog 6,5




Film isimlerinin üstüne tıklayarak, o filmle ilgili detaylara ulaşabilirsiniz.

2022'de izlenen film adedi: 42


 

19 Mart 2022

The Batman

 



DC Comics şirketinin ismindeki DC'nin "Detective Comics" yani "dedektif çizgi romanları" olduğunu biliyor muydunuz? 1930'larda önce polisiye öykülerle yayın hayatına başlayan şirket daha sonra Batman ve Superman gibi süper kahramanlarla çok daha fazla tanınır olmuştu. İşte sinemalarımıza teşrif eyleyen bu son Batman macerası belki de şirketin köklerine dönüşünü işaret ediyor. Çünkü Matt Reeves'in yönettiği The Batman bir süper kahraman hikayesinden ziyade bir dedektiflik öyküsü. Ve tarz olarak da en çok David Fincher filmlerine, özellikle de Zodiac ve Seven'a yakın duruyor.

İyi suç filmlerinde görmeye alıştığımız üzere Batman de sırlarla, kimlik sorunlarıyla ve beklenmedik ifşaatlarla uğraşıyor. Kahramanımız yağmurun hiç durmadığı Gotham şehrinde bir seri katili yakalamaya çalışırken aynı zamanda kendi sorunlu geçmişi ve kişisel şeytanları ile de başetmek zorunda kalıyor. Filmdeki yüksek oktanlı aksiyon sahneleri diğer süper kahraman filmlerine kıyasla daha az. Ama iki bölüm var ki (Batmobil'in ilk kez ortaya çıktığı muhteşem bir araba takip sahnesi ve Batman'in karanlık bir koridordaki silahsız tek adam olduğu çatışma sahnesi) gerçekten spektaküler. Ancak filmin genelinde Batman daha çok The Riddler'ın bıraktığı şifreleri çözmeye, bilmeceleri yanıtlamaya ve nihai çözüme ulaşmak için bir labirenti takip etmeye odaklanıyor.

Henüz birkaç ay önce Dune'da da becerisine şahit olduğumuz görüntü yönetmeni Greig Fraser'ın sinematografisi ve daha önceki iki Maymunlar Cehennemi filminde yönetmen Matt Reeves ile çalışan Michael Giacchino'nun müziği, filmin kendine özgü karanlık kimliğine katkıda bulunuyor. İlk anons edildiğine "Robert Pattinson'dan da Batman mi olur" diye biraz burun kıvırmıştım ama meğer çok da güzel oluyormuş. Twilight yıllarından bu yana epey mesafe kat ettiği anlaşılan Pattinson genç Batman'in o kırılgan, kendi kişiliğini arayan ve dünyanın yükünü omuzlarında taşır halini mükemmel bir şekilde perdeye yansıtıyor. Bu kadar ikonik bir rolde, kendisinden önce gelen birçok oyuncudan yanlışlıkla bile olsa esinlenmek kolay olabilirdi, ancak Pattinson Bruce Wayne'i tamamen kendine ait yapmayı başarıyor. 

Matt Reeves'in The Batman'i belki Christopher Nolan'ın The Dark Knight'ını geçemiyor. Ama ona epey yaklaştığı da kesin. Filmin gücü farklılıklarında yatıyor. Birçok çizgi roman serisinin kozmik varlıklar ve çoklu evrenlerle büyük, daha büyük, en daha büyük olmak için yırtındığı bir zamanda, Batman'in ayakları yere basan gerçekçi yaklaşımı hoş bir rahatlama sağlıyor. Batman, Bruce Wayne'e hak ettiği sağlam temelli dedektif hikayesini veren sürükleyici, görkemli ve zaman zaman gerçekten ürpertici bir psikolojik suç/gerilim filmi. Covid sonrası artık sinemalara dönmek için mükemmel bir bahane.

Benim Notum: 8 / 10


   

28 Şubat 2022

Şubat Filmleri

 


Şubat ayında izlediğim filmler ve puanlarım:



Kimi 7,5

Black Box 7,5




Scream 7





The Fallout 6,5

Benedetta 6,5



Film isimlerinin üstüne tıklayarak, o filmle ilgili detaylara ulaşabilirsiniz.

2022'de izlenen film adedi: 27


26 Şubat 2022

Kimi

 


Geçtiğimiz dört yıl içinde sekiz film çekmeyi beceren üretken yönetmenimiz Steven Soderbergh'in son filmi Kimi, Seattle'da evinden çalışan agorafobik bir teknoloji firması çalışanı Angela'nın yaşadıklarını anlatıyor. Beklentilerin aksine Kimi şu yukarıdaki afişte gördüğünüz kızımızın adı değil, Angela'nın üzerinde çalıştığı, tıpkı Siri ya da Alexa benzeri.bir teknolojik oyuncağın adı. Günümüzün sıkıntılı gerçeği COVID-19 salgınını da hikayenin arka fonu olarak kullanan filmde, Angela bir veri akışını incelerken bir cinayetin kanıtlarını keşfediyor. Bu cinayeti yetkili makamlara bildirmeye çalışırken kendi hayatını da tehlikeye atabilecek bir entrikanın içine sürükleniyor.

Film aslında çok basit bir hikayeye sahip, ama Soderbergh usta işi yönetimi ile sadeliğin bazen ne kadar etkili olabileceğini kanıtlıyor. 90 dakikanın altındaki süresi ile Kimi işi hiç uzatmadan biraz Rear Window, biraz agorafobi ve biraz siber gerilim ile harmanlanıyor ve özellikle finale doğru gerçekten keyifli hale geliyor. Başrolde, çok sevdiğimiz Lenny Kravitz'in kızı Zoë Kravitz, karakterine kattığı enerji ile filmi baştan sona iyi sürüklüyor.

Benim Notum: 7,5 / 10
 

12 Şubat 2022

Nightmare Alley

 


Guillermo del Toro'nun son filmi Nightmare Alley 1930'ların sonunda Amerika'da gezici bir sirkte yaşananlarla başlıyor. Panayır da diyebileceğimiz bu mekanda bir işçi olarak çalışmaya başlayan Stan (Bradley Cooper) buradaki sözde medyumlardan öğrendiği numaralarla kendine bir kariyer yolu çiziyor. İnsanları iyi seçilmiş birkaç kelimeyle manipüle etme yeteneğine sahip hırslı bir düzenbaz olan Stan, zamanla sirkten ayrılıp büyük şehirde kendi gösterilerini yapmaya başlıyor. Ancak orada kendisinden bile daha tehlikeli bir kadın psikiyatristle karşı karşıya gelince hayatı alt üst olmaya başlıyor.

Nightmare Alley tüm Guillermo del Toro filmlerinde olduğu gibi öncelikle prodüksiyon tasarımı ile dikkati çeken bir film. Yönetmenin her sahnede kılı kırk yaran bir hassasiyetle çalıştığı, her detaya dikkat ettiği hemen fark ediliyor. Filmin yapım hikayesinde de yönetmenin bu aşırı titizliğinin yansımaları mevcut. Örneğin, panayır sahnelerindeki dekorlar için Del Toro 30'lu 40'lı yıllardan kalma gerçek sirk eşyalarını bulmuş getirmiş. Ya da panayır alanında yerlerin sürekli çamurlu görünebilmesi için bütün bir set arazisinin altına su boruları döşettirmiş. Detaylara gösterilen bu özen karşımıza gelen son üründe görsel bir ziyafet olarak kendini belli ediyor.

Filmin oyuncu kadrosu müthiş: Başrolü üstlenen Bradley Cooper’a; Cate Blanchett, Toni Collette, Rooney Mara, Willem Dafoe, Richard Jenkins, Ron Perlman ve David Strathairn gibi her biri başka filmlerde tek başına filmi sürükleyebilecek kalibrede usta isimler eşlik ediyorlar. Del Toro'nun bir sinemacı olarak her zaman en güçlü noktalarından biri olan görsel algısı bu filmde tam anlamıyla çiçek açmış durumda. Işık yönetimi ve özellikle de gölgelerin kullanımı güçlü bir karamsarlık ve umutsuzluk duygusunu besliyor. Nightmare Alley, Pan's Labyrinth ve The Shape of Water ile birlikte yönetmenin sanatsal açıdan en iyi olduğu işlerden biri. Senenin en iyi hissettiren filmlerinden olmayabilir ama kalıcı bir iz bıraktığı kesin.

Benim Notum: 8 / 10
   


31 Ocak 2022

Ocak Filmleri

 



2022'nin ilk ayında izlediğim filmler ve puanlarım:

Mass 8

Encanto 7,5


Schumacher 7,5



Antlers 7

Val 7



Eternals 6,5

Cry Macho 6



Film isimlerinin üstüne tıklayarak, o filmle ilgili detaylara ulaşabilirsiniz.

2022'de izlenen film adedi: 13




28 Ocak 2022

Encanto

 



Son yıllarda Disney çatısı altında çalışan iki animasyon stüdyosu (Disney ve Pixar), "beyaz prenses fabrikası" olarak nitelendirilebilecek kötü şöhretlerinden kurtulmak için arka arkaya bilinçli hikaye tercihleri yapıyor. Sonuç: Coco, Soul, Luca, Raya and the Last Dragon ve şimdi de Encanto gibi farklı kültürlere ve etnisitelere kucak açmış bir dizi yapım. Encanto, Kolombiya'da gözlerden uzak bir vadiye yerleşmiş, büyülü güçleri ile yerel halkı koruyan Madrigal ailesinin hikayesini anlatıyor. Disney'in her zamanki birinci sınıf animasyonu filmi en baştan sağlam bir temele oturtuyor. Tıpkı Soul'da olduğu gibi, Encanto'da da geleneksel anlamda bir "villain" / kötü adam yok. Bu farklı hikaye kurgusu, animasyon filmlerinde sıkça karşılaştığımız ve bazen anlatıyı zedeleyen o yapaylık unsurunu ortadan kaldırıyor. Ancak tanıdık bir şablona alışmış özellikle küçük izleyiciler bu değişikliği nasıl karşılayacak, henüz bilmiyoruz.

Son zamanlarda Hamilton, In the Heights ve Tick Tick Boom gibi müzikaller ile yıldızı parlayan yetenekli besteci Lin-Manuel Miranda sekiz şarkısıyla filme katkıda bulunuyor. Bu çok akılda kalıcı güzel şarkılar filmi gerçekten bir üst seviyeye taşımayı başarıyor. Filmi izledikten sonra kendimi bazılarını mırıldanırken buldum. Güzel şarkılar demişken, bu yazının yazıldığı hafta filmdeki üç şarkının birden İngiltere müzik listelerinde ilk 20'de olduğunu, hatta bir tanesinin de an itibarı ile 1 numaraya yükseldiğini belirtelim. Bu son yıllarda çok rastlanan bir durum değil, Frozen filminden dillere pelesenk olan "Let It Go" bile en fazla 11 numara olabilmişti (İngiltere'de bu haftanın 1 numarası "We Don't Talk About Bruno" için tıklayınız ).

Walt Disney firmasının 60. yıl kutlamaları eşliğinde gelen Encanto çok emek verilmiş, üzerinde çok iyi çalışılmış, büyük-küçük görülmeyi hak eden başarılı bir animasyon. 

Benim Notum: 7,5 / 10






26 Ocak 2022

C'mon C'mon

 


Bu sene ödül sezonu muhabbetlerinde adı sık geçen filmlerden C'mon C'mon daha önce 20th Century Women ile sevdiğimiz Mike Mills tarafından çekilmiş. Joaquin Phoenix'i yıllar sonra ilk kez "normal" bir adam olarak izlediğimiz filmde, bir radyo programcısı kız kardeşinin isteği üzerine bir süreliğine onun oğluna bakmak zorunda kalıyor. Şehirler arası bir yolculuğa çıkan amca-yeğen bir yandan birbirlerini ilk kez yakından tanıma fırsatı bulurken bir yandan kendi dünyalarını da yeniden keşfediyorlar. 

Joaquin Phoenix'in her zamanki gibi yeteneğini konuşturduğu filmin asıl sürprizi küçük oyuncu Woody Norman. Şimdiden birçok eleştirmen birliği tarafından "yılın yükselen yıldızı" seçilen Woody abartısız performansıyla yüreğimize dokunmayı başarıyor. Hikayenin arasına radyo programcısının çeşitli yaşlardan çocuklarla yaptığı röportajlar yerleştirilmiş. Gerçek çocuklarla gerçekleştirilen ve onların bugüne ve geleceğe bakışlarını anlattıkları bu röportajlar filmin konusu ile de paralellikler taşıyor. Mike Mills için bir tutku projesi olduğu aşikar olan C'mon C'mon, zaman zaman tempo problemi yaşasa da, çocukluk ve büyüme üzerine içten ve gerçekçi bir hikaye. 

Benim Notum: 7 / 10   



 

23 Ocak 2022

2021'in En İyi Filmleri

 



2021'de yine tam 150 film izlemeyi başardım. Yılın bana göre en iyi filmleri sıralamasını sağ sütunda görebilir, bununla ilgili hazırladığım videoyu da şuraya tıklayarak izleyebilirsiniz. 

2022'de bol sinemalı, bol filmli günler herkese.